آخرین فرصت و تمام شدن واقعی رابطه:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد مغز انسان در مواجهه با «پایان قطعی» همان مدارهای پردازش درد فیزیکی را فعال میکند. جالب اینجاست که این واکنش در افرادی که بارها فرصت دادهاند، شدیدتر است چون مغز الگوی «امید تکراری» را بهعنوان یک تهدید پیشبینیناپذیر ثبت میکند. سوالی که پیش میآید: آیا این «تمام شدن واقعی» یک انتخاب آگاهانه است یا یک واکنش بیولوژیک برای بقای روانی؟
راهکار:
این جمله به یک اصل روانشناختی به نام «نظریه پنجره شکسته» اشاره دارد: وقتی یک رابطه بارها لطمه میبیند و ترمیم نمیشود، آخرین ضربه آن را یکباره فرو میریزد. برای کسی که این حس را دارد، شاید بهتر باشد به جای انتظار برای «لحظه آخر»، مرزهای شفافتری در مراحل اولیه تعیین کند تا از انباشت ناامیدی جلوگیری شود.