تلخی آخرین دیدار ناآگاهانه و درس آن:
پدیدهای به نام «اثر پایان» در روانشناسی میگوید: حافظه ما از یک تجربه، تحت تأثیر شدید نحوه پایان آن است. اما اینجا شما از تجربهای حرف میزنی که پایانش را اصلاً حس نکردی. جالب است بدانید که در آزمایشها، وقتی افراد بدون اطلاع از آخرین بار بودن، یک تجربه را میگذرانند، بعداً با دانستن حقیقت، استرس و پشیمانی بیشتری نسبت به کسانی دارند که از قبل میدانستند آخرین بار است. یعنی ناآگاهی در لحظه، بعداً ضربه روحی بزرگتری میزند. آیا راهی جز زیستن هر لحظه بهعنوان آخرین لحظه وجود دارد؟
راهکار:
این جمله یادآور خطای شناختی «پایانبینی» است: مغز ما معمولاً آخرین لحظه را پررنگتر از بقیه ثبت میکند، اما وقتی که اصلاً نمیدانیم کدام لحظه آخر است، آن خطا کار نمیکند. شاید ارزشش را دارد که هر دیدار را طوری زندگی کنیم که اگر آخرین بود، افسوس نخوریم.