آخرین دعوا؛ حسرتی که برای همیشه ماند:
در روانشناسی به این «اثر اوج-پایان» میگویند: ما یک تجربه را نه بر اساس میانگین، که بر اساس شدیدترین لحظه و لحظهی پایانش قضاوت میکنیم. این دعوای آخر، همان نقطهی پایان است که کل رابطه را در ذهن بازنویسی میکند. نکتهی جالب: مغز انسان در لحظههایی که احساسات منفی شدید است، دوپامین را مهار میکند تا حافظه را «فریز» کند. بنابراین آن نوشتهی پر از حسرت، نه یک خاطره، که یک عکس فوری شیمیایی از همان لحظه است. آیا تا به حال به این فکر کردهاید که چرا آخرین لحظهها معمولاً سادهترین ظاهر را دارند؟
راهکار:
این متن، نمونهای کلاسیک از «سوگیری پسنگرانه» است. وقتی میگوییم «فکر میکردم دعوای دیگهست»، در واقع مغز ما رویدادهای عادی را پس از پایان، ناگهانی میبیند. پیشنهاد: برای کاهش این حسرت، هر روز یک «لحظهی آخر» فرضی را تمرین کنید: اگر امروز آخرین باری بود که با کسی حرف میزدی، چه میگفتی؟ این کار قدردانی را در زمان حال افزایش میدهد.