آخرین امید کسی بودن

سختی قول بی‌جا به آخرین امید یک نفر:

در روانشناسی، نقش «تکیه‌گاه نهایی» بار «مسئولیت درمانی» سنگینی دارد. این باور که یک فرد می‌تواند تمام زخم‌های دیگری را التیام بخشد، اغلب به «خستگی ترحم» و احساس شکست در هر دو طرف می‌انجامد. سیستم‌های حمایتی سالم بر شبکه‌ای از روابط استوارند، نه یک ستون تک‌واحده. آیا جامعه عاطفی ما، قول‌های بزرگ را به جای شبکه‌ای از حمایت‌های کوچک تبلیغ می‌کند؟

راهکار:

این متن بیشتر یک هشدار است تا یک سوال. میتوان آن را با این پرسش گسترش داد: «چگونه میتوانیم بین حمایت سالم از کسی و تبدیل شدن به «تکیه‌گاه نهایی» که فشارش غیرقابل تحمل است، مرز بگذاریم؟»