آخر قصه زندگی

آخر قصه آدم: خاطرات و حرف‌های نگفته:

پدیدهٔ زایگارنیک در روانشناسی می‌گوید ذهن انسان کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمام‌شده به خاطر می‌سپارد. شاید به همین دلیل است که حرف‌های نگفته تا ابد در یاد ما می‌مانند. آیا شما هم جمله‌ای دارید که هیچ‌وقت نگفته‌اید؟

راهکار:

شاید بتوان این شعر را پرسشی درون‌نگری دانست: اگر فقط خاطره‌ی کارها و حرف‌های نگفته با ما می‌رود، چرا امروز همان حرف را نمی‌زنیم؟