تفکر یا توکل؟ مرز باریک عقب‌ماندگی:
تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که مغز انسان برای بقا، به طور پیش‌فرض تمایل به «صرفه‌جویی شناختی» دارد؛ یعنی ترجیح می‌دهد باورهای آماده (مثل توکل کورکورانه) را بپذیرد تا اینکه هر بار از نو فکر کند. این میان‌بر ذهنی در شرایط بحران مفید است، اما اگر به عادت تبدیل شود، همان «عقب‌ماندگی» است که نویسنده اشاره می‌کند. سوال: آیا می‌توان توکل را به عنوان یک «میان‌بر موقت» برای کاهش اضطراب پذیرفت، بدون اینکه جای تفکر را بگیرد؟
راهکار:
این جمله یک دوگانه‌ی نادرست می‌سازد. توکل در فرهنگ ایرانی به معنای واگذاری مسئولیت نیست، بلکه به معنای اعتماد به نیروی برتر در کنار تلاش است. در روانشناسی، «توکل ناسالم» وقتی است که فرد از مسئولیت فرار می‌کند. پیشنهاد: جمله را بازنویسی کنید: «عقب‌ماندگی از جایی شروع می‌شود که توکل جای تفکر را بگیرد، نه اینکه در کنار آن باشد.»