لبخند سفارشی و طنز تلخ تنهایی:
در روانشناسی، لبخند جلو دوربین از نوع «اجتماعی» است که فقط ماهیچههای دهان را درگیر میکند، نه چشمها. این دقیقاً همان لبخندی است که عکاس میخرد: یک حرکت عضلانی قابل فروش. جالب اینجاست که مغز ما حتی با تقلید عمدیِ لبخند، کمی دوپامین ترشح میکند؛ انگار بدن از سر اجبار هم به دنبال روزنهای برای شادی میگردد. حالا سؤال اینجاست: آیا ما در شبکههای اجتماعی، همه عکاسانی شدهایم که از خودمان لبخند میخریم؟
راهکار:
حتی لبخندهای سفارشی هم اثری از تو بر جا میگذارند. شاید آن قاب، تنها سندی باشد که در آن لحظه خواستهای دیده شوی، حتی اگر در ازای پول. این معامله کوتاه، باز هم نگاه تو را برای کسری از ثانیه در مرکز توجه قرار داد و آن کلیک، فریاد خاموش «من اینجام» بود.