عکاسی بدون ژست؛ وقتی کسی حواسش بهت هست:
در روان‌شناسی، «دیده شدن» یکی از نیازهای بنیادین است و توجهِ هدفمند به دیگری، صمیمیت و امنیت رابطه را تقویت می‌کند. عکاسیِ کاندید همین را تمرین می‌کند: سوژه از ژست رها می‌شود و عکاس با پیش‌بینی لحظه، توجه فعال نشان می‌دهد. عکسِ خوب محصول هم‌زمانیِ غفلت سوژه و هوشیاری عکاس است.
راهکار:
می‌شود این جمله را این‌طور بازخوانی کرد: عکسِ خوب فقط ثبت نور نیست، ثبت توجه است؛ دوربین ابزار است و نگاهِ کسی که تو را می‌بیند، لنز واقعی. برای تبدیل این حس به تصویر، قابی از لحظه‌ای بساز که سوژه از دوربین غافل است اما رابطه‌اش با عکاس در کادر پیداست.