چرا تا ابد غصه دیوار خودساخته را میخوریم اما سراغ آجر لق نمیرویم؟:
در روانشناسی، پشیمانی از خطاهای خودساخته، قشر کمربندی پیشین مغز را فعال میکند که مسئول پردازش درد اجتماعی است. در مقابل، گریز از «آجر لق» نوعی یادگیری شرطی گریز-پرهیز است؛ مغز از بیثباتیِ پیشبینیناپذیر فرار میکند. این یعنی سوگواری عمیق برای گذشتهای که خود ساختیم، اما رمکردن از هرجومرج بیرونی. حالا شما بگویید: معمار دیوارهای فرو ریختهاید یا فقط مرمتگر خرابهها؟
راهکار:
در این نگاه، عزاداری ابدی برای ویرانهای که خود ساختیم، با فرار از هر آجر لق همراه شده است. شاید بشود آن دیوار فروریخته را نه مقبره، که معدن آجرهای خردشده دید؛ آجرهایی که اگر از نو با ملات «آگاهی» چیده شوند، بنایی میسازند که دیگر لق نیست و شکوه گذشته را پشت سر میگذارد.