رویای ویران؛ بیت ماندگار شجریان:
در علوم اعصاب، دل بستن به یک رویا مسیر دوپامین را فعال میکند؛ وقتی رویا فرو میریزد، همان ناحیهای فعال میشود که در درد فیزیکی درگیر است. به همین دلیل شکست عاطفی واقعاً «درد» دارد. گریه هیجانی هم حاوی کورتیزول و آندورفین است و مثل یک مسکن طبیعی عمل میکند. شجریان این چرخهٔ توهم، درد و تخلیه را در یک بیت دوگانه فشرده کرده؛ انتخابی که مغز را بین اجتناب از رنج و عبور از آن مردد میکند.
راهکار:
در روانشناسی سوگ، گریه بر رویای ازدسترفته نه پایان راه، بلکه پلی برای جدا شدن از نسخه ایدهآل و دیدن واقعیت است؛ شاید آن رویا فقط قابش شکسته و محتوایش هنوز زنده است.