پارادوکس سادگی و خاص بودن در عشق:
مغز انسان به تازگی‌ها پاداش می‌دهد (دوپامین) اما با تکرار، پاسخ کاهش می‌یابد (habituation). جالب اینجاست که در روابط بلندمدت، «اثر قرارگیری صرف» (mere exposure effect) باعث می‌شود تکرار نه تنها خسته‌کننده نباشد، بلکه علاقه را عمیق‌تر کند. پس «معمولی‌ترین» بودن در نگاه یک نفر، می‌تواند حاصل هزاران بار دیدن و انتخاب کردن باشد. آهنگ «People» سوگا هم دقیقاً به همین تناقض شیرین اشاره دارد. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که سادگی یک نفر، بعد از مدتی به عمیق‌ترین حس تبدیل شود؟
راهکار:
این پارادوکس زیبا یادآور مفهوم «آشنایی‌زدایی» در روانشناسی است: گاهی چیزی که در نگاه اول خاص به نظر می‌رسد، با تکرار عادی می‌شود؛ اما عادی شدن می‌تواند نشانه‌ای از عمیق‌ترین نوع صمیمیت باشد. اگر این حس را تجربه کرده‌اید، شاید وقت آن رسیده که به جای جستجوی هیجان، از آرامش تکرار لذت ببرید.