آهنگ کاش بودی ارتا

دلتنگی با آهنگ کاش بودی ارتا در اتاق تاریک:

مغز هنگام شنیدن یک قطعه نوستالژیک، دوپامین و پرولاکتین را همزمان ترشح می‌کند؛ پرولاکتین همان هورمونی است که هنگام گریه یا شیردهی ترشح می‌شود و حس آرامشِ تلخ می‌سازد. تاریکی هم با کاهش کورتیزول، مرز افکار را شل می‌کند و مرور خاطرات را عمیق‌تر. به همین دلیل غمِ شنیداری شبیه یک مسکن عمل می‌کند، نه یک زخم. آیا این آرامش تلخ، نوعی خوددرمانی است؟

راهکار:

بدن‌درد و هوای سرد فقط حس نیستند؛ مغز تنهایی را شبیه درد جسمی پردازش می‌کند. شاید این لحظه دقیقاً جایی است که خاطره تبدیل به یک روایت شخصی می‌شود؛ بگذار موسیقی آن را حمل کند، نه آنکه خاطره تو را زمین‌گیر کند.