واقعیت علمی: وقتی غمگینیم، مغز هورمون پرولاکتین ترشح میکند که شنیدن موسیقی غمگین را عمیقتر و زیباتر میکند. این مکانیسم تکاملی برای پردازش غم است. آیا این زیبایی موقت، ما را در چرخه غم نگه میدارد یا التیامبخش است؟
راهکار:
این حس آشناست: موسیقی غمگین در دلتنگی جان میگیرد. اما جالب است که همان آهنگها در شادی هم میتوانند نوستالژی تلخآلودی ایجاد کنند. شاید زیبایی واقعی در انعطافپذیری احساسات ماست.