موسیقی، پناهگاه روح: چرا به آن پناه میبریم؟:
مغز هنگام شنیدن موسیقی دلخواه دوپامین ترشح میکند، دقیقاً مانند خوردن شکلات یا حتی مواد مخدر. اما نکتهٔ عجیبتر: موسیقی غمگین باعث ترشح پرولاکتین میشود، همان هورمونی که در آغوش مادرانه ترشح میشود و نوعی تسکین شیمیایی ایجاد میکند. پس این «فرار» فقط یک حس نیست، یک واکنش عمیق بیوشیمیایی برای بقاست.
راهکار:
اگر میخواهی تجربهٔ فرار با موسیقی عمیقتر شود، یک هدفون نویز کنسلینگ بگذار، چشمها را ببند و فقط روی امواج صوتی تمرکز کن. این کار امواج مغزی آلفا را فعال میکند که مستقیماً با آرامش عمیق و خلاقیت در ارتباط است.