صدام بزن داریوش: دلتنگی عمیق تا قیامت:
گریه با آهنگ غمگین یک پارادوکس عصبی-هورمونی است: مغز در مواجهه با غم غیرتهدیدآمیز، پرولاکتین ترشح میکند که مخدری طبیعی و آرامشبخش است. این هورمون حس همدلی میسازد، به همین دلیل بعد از شنیدن داریوش و گریه، سبکتر میشویم. جالب اینجاست که مغز بین رنج واقعی و این عزاداری امن تمایز قائل میشود. آیا ما واقعاً طالب غمیم یا در پی همین خودآرامی بیوشیمیایی میگردیم؟
راهکار:
شاید این نیاز به گریه، یک فراخوان برای تخلیهی هیجانی است. روانشناسان میگویند موسیقی غمگین مانند یک دوست همدل عمل میکند: پرولاکتین ترشح میشود و اشکها بدون قضاوت جاری میشوند. این گریه، ضعف نیست؛ یک پالایش روانی هوشمندانه است، نوعی خوددرمانی ناخودآگاه.