عهد قدیم در عشق

شعر عاشقانه گذر زمان و عهد قدیم با امضای عارف:

در عرفان ایرانی، «عهد قدیم» به ماجرای «عهد الست» اشاره دارد؛ جایی که پیش از آفرینش، خداوند پرسید: «الستُ بربکم؟» و ارواح گفتند: بلی. عاشقان این پیمان ازلی را دلیل اصلی بی‌تابی و انتظار امروزیشان می‌دانند. از نگاه روانشناسی، چنین خاطره‌ای اغلب یک «سوگیری حافظه عاطفی» است: ذهن برای توجیه دلتنگی، گذشته را مقدس‌تر از آنچه بوده بازسازی می‌کند. آیا این شعر گزارش یک خاطره است یا ساخت یک اسطوره شخصی؟

راهکار:

این متن را می‌شود مثل یک «پیمان خیالی» خواند؛ توافقی که عاشق در ذهن خودش امضا کرده اما معشوق هرگز از آن خبردار نشده. در روانشناسی، به این حالت «قرارداد نانوشته» می‌گویند: انتظاری اعلام‌نشده که وقتی برآورده نشود، رنج و گلایه تولید می‌کند. شاید جذاب‌تر از عشق، سکوت طولانی میان همان عهد قدیم و مسیرهایی است که هرگز باز نشدند.