پیوند عشق و وعده الهی؛ پیمانی که نمیشکند:
در عرفان اسلامی، «میعاد» فقط وعدهی آخرت نیست؛ به «میثاق الست» برمیگردد، جایی که انسانها در ازل به ربوبیت خدا اقرار کردند. مغز انسان وعده را بخشی از هویت خود میسازد؛ شکستن آن ناحیهی کمربندی قدامی را فعال میکند و درد اجتماعی ایجاد میکند، دقیقاً مثل درد فیزیکی. به همین دلیل عشق بهعنوان «پیمان» در شعر فارسی از سطح احساس به سطح قرارداد هویتی ارتقا مییابد. آیا عشق مدرن بدون زبان پیمان دوام میآورد؟
راهکار:
این متن عشق را از یک هیجان گذرا به یک قرارداد وجودی تبدیل میکند؛ چون در روانشناسی، پایبندی به پیمان وقتی بالا میرود که فرد آن را با هویت خود گره زده باشد. در اینجا وفای عشق با وفای خداوند همآیند شده و بهجای احساس، یک اصل معرفتی میشود.