آغوش سنگی

بمان! راز آرامش موج در آغوش سنگ:

واقعیت فیزیکی برعکس این شعر عمل می‌کند: موج با برخورد به سنگ، انرژی خود را از طریق اصطکاک و تلاطم از دست می‌دهد و آرام می‌گیرد، اما سنگ را هم در طول زمان فرسایش می‌دهد. یعنی این آغوش، متقابلاً اثرگذار است؛ سنگی که موج را آرام می‌کند، خودش هم فرومی‌ریزد. انگار عاشقی دوطرفه ویرانگر و آرامش‌بخش همزمان است. این تناقض را چطور تعبیر می‌کنید؟

راهکار:

این تصویر شاعرانه یک چرخش مفهومی ظریف دارد: معمولاً سنگ سخت و نفوذناپذیر، موج را درهم می‌شکند، اما اینجا سنگ با همان سختی خود مأمن آرامش می‌شود. گویی رابطه‌ها هم گاهی نه با نرمی، که با ثبات و استحکام «سنگی» طرف مقابل به ساحل امن می‌رسند. سفتی هم می‌تواند امنیت باشد.

راستی پدرم: جهان بدون درد نیست: