آغوش و امنیت

آغوش تو خانه‌ام است؛ بی‌تو ولگردم:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد آغوش امن باعث ترشح اکسی‌توسین و کاهش کورتیزول می‌شود. نبود این تماس فیزیکی، مغز را در حالت «هشدار اجتماعی» قرار می‌دهد و حس ولگردی روانی ایجاد می‌کند. جالب اینکه حتی تصور ذهنی یک آغوش امن می‌تواند همان مسیرهای عصبی را فعال کند. آیا تا حالا سعی کردی با تجسم یک آغوش گرم، این حس را مدیریت کنی؟

راهکار:

این حس ولگردی رو می‌تونی با خلق یک «آغوش درونی» بازتعریف کنی: جایی که خودت برای خودت خانه باشی. مثلاً یه روتین روزانه برای دلگرمی خودت طراحی کن.