آغوش گرفتن برای تسکین

بغلم کن تا زخم‌هایمان یکی شوند:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد هنگام آغوش فشرده، امواج مغزی دو نفر همگام می‌شود و مغز منبع درد را تشخیص نمی‌دهد. آغوش سفت مرز «خود» را محو می‌کند. گیرنده‌های CT پوست به فشار عمیق واکنش نشان می‌دهند و مسکن درونی بدن را فعال می‌کنند. چه می‌شد اگر آغوش‌ها واحد اندازه‌گیری همدردی بودند؟

راهکار:

گاهی آغوش به پناهگاهی تبدیل می‌شود که در آن زخم‌ها مرزهایشان را گم می‌کنند؛ این نیاز به هم‌آغوشی، فریاد خاموشی است برای یکی شدنِ دردها.