آغوش در سختی

راز آغوش طولانی در زمان بحران:

تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد که آغوش ۲۰ ثانیه‌ای (یا بیشتر) گیرنده‌های لمسی زیر پوست را فعال کرده و سیگنالی به مغز می‌فرستد که «امن هستی». این فرآیند با ترشح اکسی‌توسین و کاهش فشار خون همراه است. جالب اینجاست که آغوش‌های کوتاه (زیر ۳ ثانیه) چنین اثری ندارند — شاید شاعر دقیقاً «طولانی‌تر» را برای همین گفته.

راهکار:

از نظر علمی، آغوشی که بیش از ۲۰ ثانیه طول بکشد، سطح اکسی‌توسین را افزایش و کورتیزول را کاهش می‌دهد. این توصیه شاعرانه دقیقاً با مکانیزم عصبی-هورمونی تطابق دارد.