چنان آغوش وا کن بر منِ تنها | شعر عاشقانه:
جالب است بدانید که آغوشی بیش از ۲۰ ثانیه، ترشح اکسیتوسین را تا ۳۰٪ افزایش میدهد و کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش میدهد. این فرایند شیمیایی دقیقاً همان حسی را میسازد که منزوی در این بیت ترسیم کرده: توقف جهان و گسستن از همه دغدغهها. در عصر دیجیتال که «اسکین هانگر» یا گرسنگی پوستی اپیدمی شده، چنین آغوشی نادرتر از همیشه است. آخرین باری که آغوشی واقعی، برنامههای جهان را برایتان بیمعنی کرد کی بود؟
راهکار:
این بیت فراتر از عشق، «آغوش» را چون توقف کامل زمان تصویر میکند. شاید بتوان آن را تمرینی برای زیستن در لحظهٔ اکنون دید؛ جایی که هیچ «کاری» جز بودن در آغوش معنا ندارد.