اگر آغوشت زندان بود؛ دنیا را قتل عام میکردم:
در مطالعات عصبشناسی، آغوشِ بیش از ۲۰ ثانیه هورمون اکسیتوسین آزاد میکند که فقط دلبستگی نمیسازد؛ پژوهشها نشان دادهاند همین اکسیتوسین میتواند پرخاشگری دفاعی نسبت به «خارجیها» را هم بالا ببرد. یعنی عشق به یک نفر و خشونت برای محافظت از او در مغز دو روی یک سکهاند. پس آیا میشود عشق داشت بیآنکه «دشمن» تعریف کرد؟
راهکار:
این تصویر را از زندان به پناهگاه بچرخان: اگر آغوشت خانه بود، دنیا را قتلعام نمیکردم؛ دعوتشان میکردم به مهمانی.