آدرس بدبختی؛ از چهارراه تنهایی تا کوچه در به در:
در روانشناسی، پدیده «تردمیل لذت» میگوید مغز پس از هر دستاورد یا جستوجوی شادی، دوباره به سطح پایه رضایت برمیگردد؛ برای همین نشانی خوشبختی هرگز ثابت نمیماند. پژوهشهای ماکس و همکارانش هم نشان میدهد هرچه بیشتر شادی را به هدفی برای شکار تبدیل کنی، احساس تنهایی و ناکامی بیشتر میشود، چون مغز فاصله میان انتظار و لحظه حال را مدام بزرگتر میکند. انگار خوشبختی تابعی از مسیر است، نه مختصات یک آدرس.
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهای دیگر هم دید: نشانیِ بدبختی و تنهایی شاید جایی ثابت نیست، بلکه مسیری است که هر بار با چسبیدن به نرسیدنها ساخته میشود. اگر «کوچه در به در» را به جای مقصد، به عنوان بخشی از نقشه درونی آدمی ببینی، تصویرش از یک بنبست به یک گذرگاه تبدیل میشود.