آدمها ترسناکتر از هیولاها: حقیقت بزرگسالی:
از دیدگاه روانشناسی تکاملی، مغز کودک هیولاها را بهعنوان نماد تهدیدهای ناشناخته بازنمایی میکند، اما با بزرگسالی و مواجهه با خیانت، دروغ و پیچیدگیهای اجتماعی، میفهمیم خطرناکترین شکارچی همنوع خودمان است. جالب است که ترس از ارزیابی منفی دیگران پاسخهای فیزیولوژیکی شدیدتری نسبت به ترس از درندگان ایجاد میکند. حتی در اساطیر، هیولاها استعارهای از انسانهای شرورند. آیا یعنی هیولاهای واقعی همیشه بین ما بودهاند؟
راهکار:
جالب اینجاست که ترس از هیولاها در کودکی یک سپر خیالی است؛ ذهن با آن تمرین میکند تا برای خطر واقعیِ خیانت و پیچیدگی آدمها آماده شود. ترس از آدمها همان هیولای تکاملیافته است: غیرقابل پیشبینیتر و دردناکتر. شاید کلید ماجرا شناخت این بازی ذهنی باشد.