از بین رفتن اعتماد و تبدیل شدن آدمها به تجربه:
در علوم اعصاب، اعتماد یک نقشهی امن در آمیگدال است؛ هر بار خیانت میبینیم، مغز نه فقط آن شخص، بلکه الگوهای مشابه را هم خطرناک میکند. به این «تعمیم افراطی در یادگیری ترس» میگویند؛ یعنی مغز برای محافظت از ما، هزینهی اعتماد را بالا میبرد. آیا این مکانیزم دفاعی همیشه به نفع ماست؟
راهکار:
میشه همین درد رو از زاویهی رشد دید: آدمها تجربه میشن تا شناخت ما از دنیا عمیقتر بشه؛ اشکها فقط پایان یک دورهان، نه پایان داستان. تجربههای تلخ، نقشهی راهِ انتخابهای بعدی ما هستند.