تنهایی انتخاب من است؛ تحقیرِ بودن میان آدمهایی که نمیفهمند:
مغز انسان طرد شدن را دقیقاً مثل سوختگی درجهیک پردازش میکند؛ مطالعات fMRI نشان دادهاند طرد اجتماعی همان ناحیهی فیزیکی درد (dACC) را فعال میکند. پس «بودن میانِ کسانی که نمیفهمند» برای سیستم عصبی یک تجربهی دردناک واقعی است، نه استعاره. انتخاب تناهی یعنی مغزت مسیر بهتری برای محافظت پیدا کرده. سؤال این است: آیا تنهاییِ انتخابی میتواند به همان اندازهی ارتباط واقعی دوپامین آزاد کند؟
راهکار:
نشستن در خلوتِ انتخابی، یعنی برای ورود آدمها به دنیایت شرط گذاشتهای؛ این تحقیر نیست، فیلتر گذاشتن روی آدمهاست.