بیمعرفتی آدمها و تنهایی که جرئت پرواز می‌دهد:
در روان‌شناسی روایت، آدمها را «شخصیت‌های اپیزودیک» می‌نامند؛ کسانی که فقط یک پرده از قصهٔ زندگی را جلو می‌برند و بعد خارج می‌شوند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد تنهاییِ ادراک‌شده می‌تواند شبکهٔ پیش‌فرض مغز را فعال کند؛ همان شبکه‌ای که بازنویسی معنا و هویت را تقویت می‌کند. تنهایی، موتور بازنویسی قصه است، نه فقط جای خالی آدمها.
راهکار:
بازخوانی این جمله با یک تمرین روایی: آدم‌های زندگی‌ات را در سه ستون «درس»، «فصل» و «عمر» بنویس و برای هر «فصل» مشخص کن چه مهارتی از آن رابطه باقی مانده؛ این‌طور تنهایی از یک احساس مبهم به نقشهٔ یادگیری تبدیل می‌شود.