آدمهای دوچهره

ریاکاری در اینستاگرام؛ وقتی استوری‌ها قشنگ‌تر از واقعیتند:

طبق نظریه‌ی «مدیریت برداشت» گافمن، در اینستاگرام همه «صحنه» را می‌بینند، نه «پشت صحنه» را. حتی پژوهش‌ها می‌گویند کسانی که استوری‌های فوق‌العاده ایده‌آل منتشر می‌کنند، اغلب سطح مقایسه‌ی اجتماعیشان بالاتر و گاهی احساس پوچی عمیق‌تری دارند. نمایش زیبا، همیشه جبرانِ درونِ خسته است. آیا این فاصله، انتخاب خودِ ماست یا الگوریتم آن را بزرگ می‌کند؟

راهکار:

شاید بعضیا ذات بدی ندارن، فقط بلدن یه نسخهی ویرایششده از خودشون رو نشون بدن. جذابتر اینکه این فاصله فقط مال آدمهای بد نیست؛ ترس از قضاوت، خیلیها رو مجبور میکنه پشت فیلترها پنهون شن.