آدم‌های دل‌سرد

بزرگ شدن بین قلب‌شکن‌ها و دل‌سردی:

در روان‌شناسی، «حساسیت به طرد» نتیجهٔ زندگی در محیط‌های بین‌فردی ناپایدار است: آمیگدال زودتر به نشانه‌های بی‌اعتنایی واکنش می‌دهد و قشر پیشانی در تنظیم آن ضعیف‌تر عمل می‌کند. جالب اینکه پژوهش‌ها نشان می‌دهد حتی یک رابطهٔ امن و مداوم می‌تواند این مدار را بازتنظیم کند؛ یعنی قلب‌شکنی سرنوشت ثابت نیست.

راهکار:

قلب‌شکن‌ها را می‌شود «آزمون تشخیص مرز» دید: هر دل‌شکستگی، فهرستی از نشانه‌های خطر و تعریف تازه‌ای از امنیت می‌سازد. بزرگ شدن بین آن‌ها یعنی مغز یاد می‌گیرد زودتر تهدید را بو بکشد؛ همین حساسیت، بعدها می‌تواند به مهارت انتخاب آدم‌های امن تبدیل شود، نه بدبینی دائمی.