چرا آدمهای بدهکار همیشه طلبکارند؟:
این همان «سوگیری خودخدمت» است: ذهن، بدهیِ خود را ساختهی شرایط میداند و طلبِ دیگران را ساختهی سوءنیت. پژوهشها میگویند وقتی دیگری به ما بدهکار است بیرحم قضاوتش میکنیم، اما وقتی خودمان بدهکاریم خود را قربانی میبینیم. در آتن باستان، بدهکار ورشکسته به بردگی فروخته میشد؛ شاید همین خاطرهی تاریخی باعث شده بدهکار امروزی برای بازگرداندن عزت، نقش طلبکار را بازی کند. این جابهجایی را در زندگی خودتان دیدهاید؟
راهکار:
این جمله را میشود از زاویهی دیگری هم دید: طلبکار بودنِ بدهکار، اغلب تلاش ناخودآگاه برای جبران حقارتِ بدهی است؛ نه ادعای واقعی. پس شاید مشکل، خودِ بدهکاری نیست، بلکه رابطهای است که در آن هیچکس نمیتواند بدون سرزنش، «بدهکار» بماند.