آدمای زندگی

ساده نیستم؛ نقشه نمی‌کشم، این را پای انسانیت بگذارید:

در نظریه بازی‌ها، در تعامل‌های تکرارشونده، استراتژیِ «چشم‌درمقابل‌چشم» بیشترین برد را دارد: اول همکاری کن، بعد فقط مثل طرف مقابل رفتار کن. مهربانیِ بدونِ نقشه، نه ساده‌لوحی، که یک استراتژی تکاملی برای بقاست؛ آدمِ قابل‌اعتماد بودن، سرمایه اجتماعی می‌سازد. شاید آن‌ها که نقشه می‌کشند، هنوز نفهمیده‌اند همکاری بلندمدت از دوربردِ کوتاه سود بیشتری دارد. چرا بعضی مهربانی را با ضعف اشتباه می‌گیرند؟

راهکار:

این متن در واقع دارد مرز میان «سادگی» و «انتخابِ اخلاقی» را جابه‌جا می‌کند؛ بازنویسی‌اش با این زاویه تیزتر می‌شود: «من نقشه بلدم، ولی نقشه نمی‌کشم؛ این ناتوانی نیست، انتخاب است.»