آدمای پلاستیکی

دوستای پلاستیکی؛ چرا رفاقت‌ها سطحی شدن؟:

مغز آدمیزاد برای تشخیص صمیمیت به سه چیز وابسته‌ست: تماس چشمی، لحن صدا و زمان حضور فیزیکی؛ شبکه‌های اجتماعی هر سه رو حذف کردن. نتیجه اینکه دوستی‌ها شبیه پلاستیک شدن: فرم دارن، بو و مزه ندارن، ولی به هر شکلی قالب می‌گیرن. سوال اینه: خودمون هم برای بقیه پلاستیکی نشدیم؟

راهکار:

می‌شه به‌جای ناامیدی، اینو یه آزمایش اجتماعی دید: ببین چند نفر در روز سختی واقعاً پیام می‌دن؛ همان‌ها همون «جنس‌های غیرپلاستیکی» هستن.