آدما میان که برن

آدما میان که برن؛ زیاد جدیشون نگیر:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد طرد شدن و رفتن آدم‌ها همان مناطق درد جسمی (کورتکس سینگولیت قدامی و اینسولا) را فعال می‌کند. پس «جدیشون نگیر» فقط بی‌خیالی نیست؛ یک مسکنِ شناختی برای کم‌کردن دردِ سوگِ رابطه‌های زودگذر است. آیا این جمله تسکین است یا انکار؟

راهکار:

می‌شه این‌طور بازتعریف کرد: «جدیشون نگیر» یعنی وابستگی رو جایگزین حضور نکن؛ نه اینکه حضور و لحظه‌ها رو سبک بگیری. رفتن‌ها قطعی‌اند، اما کیفیتِ همان وقتِ کوتاه هم واقعی است.