آدمایی که قرار نبود بمونن

پذیرش این حقیقت که بعضی آدم‌ها قرار نبود بمونن:

تحقیقات علوم اعصاب نشون میده مغز ما آدم‌ها رو بر اساس «نقششون در دوره‌ی خاصی از زندگی» رمزگذاری می‌کنه؛ وقتی اون دوره تموم بشه، مدارهای عصبی مرتبط با دلبستگی به اون فرد کمرنگ می‌شن تا جا برای تجربه‌های جدید باز بشه. این یعنی رفتن بعضی آدم‌ها نه تقصیر توئه و نه نشونه‌ی بی‌ارزشی رابطه؛ فقط مغزت داره به‌روزرسانی می‌شه. چرا هنوز ذهن‌مون برای پذیرش این به‌روزرسانی این‌قدر مقاومته؟

راهکار:

این جمله رو از زاویه‌ی دیگه ببین: بعضی آدم‌ها اومدن که یه درس بدن یا یه فصل از زندگیت رو کامل کنن؛ رفتن‌شون بخشی از همون نقش بود، نه نقص تو.