تغییر آدمها نه اوضاع؛ یک نگاه روانشناسی:
آیا میدونستی بر اساس نظریه «تغییر ادراکی» در روانشناسی اجتماعی، وقتی آدمها تغییر میکنند، ما معمولاً اون رو به شخصیت ثابت خودشون نسبت میدیم، در حالی که تغییرات خودمون رو به شرایط بیرون نسبت میدیم؟ این خطای بنیادین اسناد باعث میشه حس کنیم اطرافیان ناپایدارند، در حالی که خودمون هم مدام در حال تحولیم. عجیب نیست که بیشتر از تغییر دیگران ناراحتیم تا از تغییر خودمون؟
راهکار:
این جمله بهدرستی به تغییر درونی آدمها اشاره داره. نکته جالب اینه که مغز ما تمایل داره تغییر رو در دیگران ببینه ولی خودمون رو ثابت فرض کنه. برای خروج از این حس، میتونی از خودت بپرسی: «کدوم بخش از من در این مدت تغییر کرده که الان این تفاوت رو حس میکنم؟»