آدما عوض میشن؛ شاید دشمن زندگی هم آدم بشه:
در روانشناسی اجتماعی به این «نظریه ضمنی شخصیت» میگویند: اگر باور کنیم آدمها ذات ثابت دارند، خطای دیگران را همیشگی میبینیم؛ اما با «ذهنیت افزایشی»، حتی دشمن هم قابلتغییر در نظر گرفته میشود. آزمایشهای کارول دوک نشان داده کسانی که تغییرپذیری را باور دارند، بعد از تعارض راحتتر میبخشند. نکته ظریف اینجاست: تغییر واقعی نه با آرزو، که با تکرار رفتار تازه در بافتار تازه شکل میگیرد.
راهکار:
شاید پیام پنهان این باشد که تنها چیز ثابت، خودِ تغییر است؛ پس بهجای تمرکز بر آدمشدن دیگران، میشه از خودت پرسید: این بار در این چرخه، چه نقشی را میخواهی بازی کنی؟