عدم تنفر

ابراز عشق با شوخی و شرط محال:

در منطق کلاسیک، جملهٔ «اگر وسط تابستون برف بیاد، ازت متنفر می‌شم» یک شرطی مادی است؛ چون مقدمش تقریباً همیشه کاذب است، کل جمله به‌طور پوچ‌وار صادق می‌شود—پس شوخی‌ات ناخواسته تنفر را از نظر منطقی «درست» اما عملاً غیرفعال می‌کند. پارادوکس شرطی‌های خلاف واقع همین‌جاست.

راهکار:

این متن تنفر را به شرطی ناممکن گره می‌زند تا عملاً هیچ‌وقت محقق نشود؛ یعنی شوخی، پوستهٔ محافظ عشق است. می‌توان همان قالب را برای وعده‌های مثبت هم به کار برد: «تا وقتی... دوستت دارم».