عدم ثبات انسانها

چرا هیچکس همانطور که میشناسیم باقی نمیماند؟:

تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد هر بار که خاطره‌ای را به یاد می‌آوریم، مغز آن را بازنویسی می‌کند – یعنی حتی تصویر ما از گذشته‌ی یک نفر هم مدام تغییر می‌کند. پس شاید نه‌تنها دیگران، بلکه خاطره‌ی ما از آنها هم هرگز ثابت نیست. اگر هویت لحظه‌ای و شکننده است، پس عشق ورزیدن به «کسی که خواهد شد» ساده‌تر نیست؟

راهکار:

این جمله به نظریه‌ی «خود سیال» در روانشناسی اشاره دارد: هویت ما هر لحظه در حال بازنویسی است. برای عمق بخشیدن به آن، می‌توان به این فکر کرد که آیا اساساً «شناخت» دیگران ممکن است یا هر بار فقط برشی از آنها را می‌بینیم؟