واقعیت عشق یک طرفه و عدم تعادل احساسی:
«اصل کمترین علاقه» می‌گوید در رابطه، طرفی که وابستگی کمتری دارد قدرت تصمیم بیشتری دارد؛ همین عدم تقارن باعث می‌شود احساس یک نفر دیرتر «به خودش بیاید». روان‌شناسی تقویت متناوب هم می‌گوید دسترسیِ نامنظم و غیرقابل‌پیش‌بینی، کشش عاطفی را بیشتر از حضور ثابت زنده نگه می‌دارد. پس «دیر فهمیدن» گاهی محصول یک مکانیزم پاداشِ نامنظم است. کدام را بیشتر دیده‌اید: قدرت کمترین علاقه یا دام تقویت متناوب؟
راهکار:
این متن بیشتر از «کم شدن عشق»، از ناهم‌زمانیِ حالِ دو نفر می‌گوید؛ مثل دو قطار که از یک ایستگاه اما در دو ساعت متفاوت می‌گذرند. اگر لحظه‌ها را جای «میزان عشق» بگذاریم، رابطه از دادگاه احساسات بیرون می‌آید و به هم‌زمان‌سازیِ حضور تبدیل می‌شود: کدام عادت کوچک می‌تواند حضور دو نفر را به یک بازهٔ مشترک بیاورد؟