آدم واقعی در روزهای سخت شناخته میشود؛ نه در روزهای خوب:
در روانشناسی اجتماعی به این «خطای بنیادین اسناد» میگویند: ما رفتار دیگران را نشانه شخصیتشان میدانیم، اما پژوهشها نشان میدهد شرایط نقش بزرگتری دارد. آزمایش «زندان استنفورد» ۱۹۷۱ نشان داد دانشجویان عادی در نقش زندانبان، طی چند روز به رفتار سادیستی رسیدند؛ پس روزهای سخت فقط «معرف» نیستند، گاهی شخصیت را «ساخته» و حتی خراب میکنند. پس در بحران، کدام «تو» واقعی است؟
راهکار:
یک بازنویسی تیز: سختیها آدمها را نمیسازند، بل رو میکنند؛ پس اگر در روزهای سخت «مرده متحرک» شدی، شاید نشانه این است که هنوز داری حرکت میکنی و زنده بودن یعنی همین.