احترام حق همه است، کوچک و بزرگ ندارد:
تحقیقات روانشناسی عصبی نشان میدهد که مغز انسان هنگام دریافت احترام، همان مسیرهای دوپامینی را فعال میکند که در پاداشهای مادی فعال میشوند. حتی نوزادان ۶ ماهه میتوانند رفتار محترمانه را از بیاحترامی تشخیص بدهند و به اولی واکنش مثبت نشان دهند. این یعنی حس احترام یک نیاز اولیهی تکاملی است، نه یک قرارداد اجتماعی. آیا در فرهنگ ما احترام به کودکان جدی گرفته میشود؟
راهکار:
این جمله یک هنجار ایدهآل را بیان میکند. اگر نگاه واقعبینانهتری به آن داشته باشیم، میتوان گفت احترام گاهی به رفتار و موقعیت وابسته است، نه فقط به ذات آدم. شاید بهتر باشد به جای «حق»، روی «شایستگی» تمرکز کنیم: هرکس با عمل خودش شایسته احترام میشود.