آدم لایق و نالایق

چرا آدم‌های لایق نصیب نالایق‌ها می‌شوند؟:

در روان‌شناسی به این «خطای دنیای عادلانه» می‌گویند؛ ذهن ما برای تحمل بی‌نظمی، تقدیر را مقصر می‌کند. ولی در زیست‌شناسی تکاملی، جفت‌گزینی بیشتر بر اساس «تناسب ارزش‌ها»ست نه عدالت. پس احتمالاً هر دو طرف هم‌ارزند، فقط معیارهایشان با معیار ما فرق دارد. آیا «لایق بودن» فقط از دید ناظر بیرونی معنا پیدا می‌کند؟

راهکار:

این نگاه را می‌شود برگرداند: شاید «لایق بودن» یعنی توانایی عبور آگاهانه از همین چرخه و رشد کردن، نه صرفاً شایسته‌ی عشق بودن. آنوقت تقدیر دیگر یک حکم ناگزیر نیست، یک نقطه‌ی شروع است.