درد بلاتکلیفی: منتظر بمانم یا فراموش کنم؟:
اثر زیگارنیک می‌گوید مغز کارهای ناتمام را خیلی بهتر از کارهای تمام‌شده به خاطر می‌سپارد؛ برای همین بلاتکلیفی در رابطه از فقدان قطعی هم فرسایشی‌تر است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد عدم قطعیت طولانی‌مدت کورتیزول را بالا نگه می‌دارد و سیستم پاداش مغز را در حالت انتظار قفل می‌کند.
راهکار:
این حس بلاتکلیفی در واقع تقلای ذهن برای کنترل آینده است؛ چون نه پایان قطعی داری نه ادامه. در روانشناسی به این حالت «ابهام مزمن» می‌گویند که انرژی بیشتری از غم قطعی می‌گیرد. شاید بشود اسمش را گذاشت «سوگواری بدون تابوت»؛ چون تمام نمی‌شود تا رهایش کنی.