دلشکستگی از کسی که آدمش کردی:
آیا میدونستید در روانشناسی، به این پدیده «سوگیری تأیید انتظار» میگن؟ وقتی کسی رو «مال خودمون» میکنیم، مغزمون نشونههای خیانت رو نادیده میگیره تا تصویر ایدهآلمون حفظ بشه. این یه مکانیسم دفاعی ناخودآگاهه که بعد از شکست، ضربه رو چندبرابر میکنه. به قول نورولوژیستها، اعتماد مثل یه مدار عصبیه که بازسازیش ماهها طول میکشه. سوال اینجاست: چطور میتونیم این مدار رو از اول با فیلترهای قویتر بسازیم؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویه روانشناسی «نقش قربانی» هم دید: وقتی کسی رو «آدم خودمون» میکنیم، ناخودآگاه انتظار وفاداری مطلق داریم. اما آدمها تغییر میکنند. شاید متن به این اشاره داره که اعتماد بیش از حد، خودش زمینهساز ضربه خوردنه.