آدم کور شیشه و الماس را یکی میبیند: درسی از ادراک:
آیا میدانستی که این ضربالمثل با پدیده «نابینایی انتخابی» در علوم اعصاب همخوانی دارد؟ مغز انسان روزانه با ۱۱ میلیون بیت اطلاعات مواجه میشود، ولی فقط ۵۰ بیت را آگاهانه پردازش میکند. به همین دلیل، آنچه «میبینیم» بیشتر بازتاب پیشفرضها و نیازهای درونیمان است تا واقعیت محض. چقدر حاضریم عینک ادراکی خودمان را کنار بگذاریم و ارزش واقعی چیزها را ببینیم؟
راهکار:
این ضربالمثل به خوبی نشان میدهد که ارزش اشیا در نگاه بیننده است. اگر به دنبال کاربردیتر کردنش هستی، میتونی به مفهوم «سوگیری تأییدی» در روانشناسی ربطش بدی: ذهن ما فقط چیزهایی را میبیند که انتظار دیدنشان را دارد، نه واقعیت عینی.