خندههایی که اشک پشتشونه؛ روایت درد و قوی بودن:
روانشناسی به این حالت «افسردگیِ خندان» میگوید: فرد در جمع فعال و بذلهگوست، اما در تنهایی با معیارهای افسردگی دستوپنجه نرم میکند. مغز برای مدیریت درد روانی از خنده بهعنوان مسکن اجتماعی استفاده میکند؛ پژوهشها نشان دادهاند سرکوبِ هیجان، فعالیت آمیگدال را افزایش میدهد و فشار جسمی را بیشتر میکند. به همین دلیل، خندهی اجباری گاهی هزینهاش از گریهی صریح بیشتر است.
راهکار:
این جمله را میشود از زاویهی دیگری هم دید: شاید خندهات نه پنهانکاری، که راهی برای تحملِ لحظههایی بوده که جز عبور، راهی نداشتی. اما گذاشتنِ وزنِ همان لحظهها روی دوشِ خودت، از هر خندهای قویتر است.