آدم خوبی بودی ولی مال من نبودی

برای من نبودی؛ درد نرسیدن به عشق خوب:

پژوهش‌های روان‌شناختی نشان می‌دهند مغز ما عشق‌های ناتمام را به شدت پردازش می‌کند؛ اثر زیگارنیک باعث می‌شود آدم‌های خوبی که «برای ما نبوده‌اند» تا ۵ برابر ماندگارتر از روابط کامل در حافظه بمانند. این سوگیری شناختی، خاطره را از واقعیت جدا می‌کند و توهم یک عشق ازدست‌رفته‌ی بی‌نقص را می‌سازد. آیا حافظه، شفقت را به زندان می‌کشد؟

راهکار:

شاید نبودنت بزرگ‌ترین لطف بود؛ چون نرسیدن، تو را تا ابد در ذهنم خوب نگه داشت، در حالی که اگر می‌ماندیم، ناهماهنگی‌های عمیق می‌توانست به‌تدریج همان خوبی را هم نابود کند. گاهی خاطره‌ی دست‌نخورده از یک رابطه‌ی کامل ارزشمندتر است.