آدمی که نیست

نبودن موقع شلوغی، نبودن موقع تنهایی:

این فقط یه جمله‌ی تیکه‌دار نیست؛ با «پارادوکس غیبت» سروکار داریم: در روان‌شناسی اجتماعی، وقتی فردی در دوره‌ی شلوغی غایبه، بقیه به حضورش عادت نمی‌کنن؛ اما بعد از ریزش جمعیت، نبودن او به ناگهان تبدیل به یک خلأ غیرقابل جبران می‌شه. آزمایش‌های گاتمن هم نشون داده کیفیت رابطه به تعداد آدم‌های دور و بر بستگی نداره، بلکه به الگوی «پاسخ‌دهی به نیاز» در لحظه‌های سکوت و خلأ برمی‌گرده. اون جمعیت پر از سر و صدا، هیچ‌وقت اندازه‌ی یک آدمِ حاضر در خلأ ارزش نداشت.

راهکار:

این جمله رو میشه به جای «تلافی»، به شکل «آزادی» هم خوند: اونی که قبلاً بین آدم‌های شلوغ جا نمی‌شد، حالا انتخاب کرده که در خلأ هم نباشه؛ یعنی مرزکشی آگاهانه، نه دلخوری. نبودن در هر دو صحنه، یعنی این بار خودش انتخاب کرده که نقشه‌ی رابطه رو ننویسه.