آدمی که به دل میشینه

آدم کم نیست؛ آدمِ دلنشین کمیابه:

طبق نظریه «انتخاب بهینه‌یابی» در روانشناسی تکاملی، مغز ما برای انتخاب شریک عاطفی دنبال الگوی آشنا می‌گردد و همان الگو را «نادر» تفسیر می‌کند. «نشستن توی دل» در واقع فعال‌شدن مدار دوپامین و سروتونین است؛ پس کمیابی، گاهی یک خطای ادراکی است، نه واقعیت عینی. آیا واقعاً آدم کمیاب است، یا فقط ذهن ما کمیابش کرده؟

راهکار:

شاید قحطی واقعی نه در آدم‌ها، که در ظرفیتِ نشستنِ ماست؛ دلِ ما هم جای کمیاب دارد.